واه واه از این ناوگان عمومی.
وقتی که عصرگاه سوار اتوبوس می شوید و می بینید که به زور در پله اخر اتوبوس ایستادید و از شدت فشار و پرس پشیمان می شوید که باز چرا سوار اتوبوس شدید. ان وقت است که هی ادم به خودش لعنت می فرستد که بابا اینم شد اتوبوس اخه اینم شد...
امروز تو اتوبوس وایستاده بودم با همون فشار همیشگی که بوی نا مطبوعی از زیر بغل اقایون ادمو خفه می کرد می خواستم داد بزنم ای ملت بابا یه عطری یه اسپریی یه مامی چیزی بزنید که وقتی عرق می کنید حداقل دیگران را اذیت نکنید. انصافا این بوی زیر بغل از اون بواست که حسابی ادمو اذیت می کنه بعد از کمی که فکر کردم گفتم ولش کن بابا، با این گرانی ها و سر شلوغ بودن ادما، دیگه کی حوصله می کنه یه عطری بخره و خوشبو باشه؟ توی این جامعه فقط نون مهمه نه چیز دیگه حتی نون از ظاهر خودمون هم مهمتره از دموکراسی از حقوق بشر و هزار تا امثالهم.
نتیجه گیری اخلاقی:
بنابراین نباید به مردمی که درد دیگری دارند بهشان درک تزریق کرد که دموکراسی و حقوق بشر و... را دریابند.
