اخرین سه شنبه تابستان 86 شبکه چهار ساعت 9 شب مستندی از نوام چامسکی پخش کرد که به نظر خیلی جالب بود مستند جالبی بود از عقاید و نظرات و سخنرانی های وی در میان دانشجویانش و پرسش و شاسخ هایی که رد و بدل شد واقعا زیبا بود.
نوام چامسکی حرکت سیاسی جرج بوش را فیلمنامه ای تکراری خواند که ریگان ما قبل از ان روی ان کار کرده بود
ترس واژه ای بود که نوام چامسکی خوب روی ان مانور داد گفت که اگر می خواهید ملتی را کنترل کنید باید ان ملت را بترسانید و ترس را در جامعه رخنه کنید تا به خوبی بتوانید جامعه را کنترل کرد.
نوام چامسکی البته از انصاف هم به دور نبود او گفت که نمونه ازادی در کشور بی همتاست و از این نظر امریکا در وضعیت بسیار خوبی به سر می برد شما می توانید بروید ازادی بیان را در ترکیه امریکای لاتین ببینید تابفهمید که انجا ازادی بیان بسیار کم است.
انتقاد شاید دو گونه باشد یک گونه از نوع ابکی که با هوچی گری و بدون ادله قوی صورت می گیرد که البته مردم طرفدار این نوع انتقاد هستند و یک نوع انتقاد هم هست که در قالب سخنرانی و مقاله است و از زبان شخصیت های متفکر صورت می گیرد که مردم چندان توجهی به این نوع ندارند.
مایکل مور از دسته اول است و نوام چامسکی از نوع دوم حالا خودتون فکر کنید که در ایران به چه دسته بندی می توان رسید؟
نوام چامسکی فردی است که اطلاعات خوبی دارد و با خواندن روزنامه های فراوان و ایده خوانی بسیار جالب نقد می کند اما مایکل مور با دست گرفتن یک دوربین و چرخیدن در شهر و غوغا سالاری می خواهد تمام مسائل را برملا کند با حدسیات جلو می رود و بهترین دلیل شاید ان باشد که یک فیلم هیچ وقت درست نمی تواند همه چیز را به بوته نقد بکشد.
همیشه دوست داشتم به چامسکی بگم که بنظرم خدمتی که بوش به امریکا کرده( یعنی فعال کردن شرکت های نفتی بلوکه کردن مقداری از نفت جهان به نفع خود و به ضرر چین نوظهور، و سرمایه گذاری شرکت های مختلف خدماتی در عراق و افغانستان و صد البته فروش گسترده شرکت های اسلحه سازی به راعبان عرب )هیچ رئیس جمهوری چنین نکرده. مدل بوش مثل مدل چرچیل خواهد شد که بعدها بریتانیا فهمید چرچیل که بوده و قدرش را بعد ها دانستند
درست که بوش در حالت فعلی خیلی گند زده چه در بیمه تامین اجتماعی چه در بهداشت و چه در وضع دلار ولی سالیان بعد دیگران او را تحسین خواهند کرد.
