يه زمان هایی میشه که اصلا ادم حال و حوصله نوشتن و به روز کردن وبلاگشو نداره و حس نوشتن نمی اد منم توی این یک هفته ای که گذشت هیچی نتونستم بنویسم یعنی اصلا حسش نیومد، و پست قبلی که راجع به بازی کامپیوتری need for speed است را محمد نوشته بود و کار کرده بود.
دیروز توی انجمن دفاع از حقوق کودک جلسه ای بود پیرامون کودکان و محیط مدرسه
خانم بازرگان گفته های جالبی بیان کرد تا نشان دهد وضع کودکان ما اکنون در مدارس چندان جالب که نیست هیچ بسیار در وضعیت نا به هنجاری قرار دارد. کودکان مناطق محروم که هیچ.
یک رفتار نادرستی که از همان اول همه ما داشتیم این بود که همدیگر را در صورت کردار بد لو بدهیم و به قولی زیر اب هم را بزنیم. در کلاس کسی رفتار بد انجام می داد معلم یا مدیر و ناظم از تک تک می پرسیدند تا ان یک نفر را پیدا کنند و در بسیاری از مدارس یک جاسوس در کلاس وجود دارد که جاسوسی بچه های دیگر را انجام می دهد که بسیار امر ناپسند و بدی است
نقدی که به این رفتار جامعه اموزشی ایران وارد است همین جاست چرا خود معلمان سعی نمی کنند تا مسبب کار غلط را پیدا کنند؟ چرا راحترین کار را ترجیح می دهند؟ چرا می خواهند با این کار از همین اوایل شکل گیری شخصیت کودک عدم اعتماد به جامعه اطراف و همسال را به او یاد دهند؟ و چرا های دیگر
در جامعه غرب بچه ها و کودکان در مدارس هیچگاه همدیگر را لو نمی دهند البته ذکر یک نکته ضروری است که انها هم در جامعه شان از این طرف به افراط رفته اند.
در انگلستان در یک کلاس رفتار بدی رخ داده بود از همه بچه ها پرسیدند و کسی جواب نداد یک پسر ایرانی( 12 ساله) که در میان بچه ها بود را بیرون کشیدند و او را تهدید به اخراج کردند او هم انهایی را که مقصر بودند لو داد روز بعد جنازه پسر ایرانی به نام مهران در دستشویی مدرسه پیدا شد و معلوم شد که کودکان این مدرسه این رفتار بچه ایرانی را به مذاقشان خوش نیامده بود و او را دار زدند و کشتند.
به واقع ایرانی ها زا این طرف به افراط رفته اند و انها هم از ان طرف البته جامعه غرب در وضع بهتری بسر می برد ولی این شکاف بین کودکان تازه وارد در مدارس انها بین کودکان خودشان وجود دارد.
مورد دیگری که یکی از معلمین در این جلسه اشاره کرد این بود که معلمی به خاطر اینکه پسر بچه ای با لباس ورزش سر کلاس امده بود و مثل دیگران نتوانسته بود لباسش را عوض کند توسط معلم تنبیه شد فکر می کنید چه تنبیهی؟ معلم به او گفت شلوارت را در بیاور اما کودک امتناع کرد و معلم با عصبانیت خود شلوار ورزشی کودک را پایین کشید تا اینکه پسر بچه بعد از دوهفته هنوز به مدرسه نرفته و از لحاظ شخصیتی خرد شده
به واقعه من وقتی اینها را می شنیدم خیلی داغان بودم و به این فکر می کردم که چقدر حقوق کودک اندازه دمپائی هم ارزش ندارد و کودک به عنوان یک نخودی در زندگی والدین و جامعه اموزشی ما قرار دارد باید کودک را درک کرد امیدم اینه که هممون هوشیار باشیم در برخورد با کودک
